‍ مختصری از زندگینامه امام رضا علیه السلام

‍ مختصری از زندگی نامه امام رضا علیه السلام

مشهور است که امام رضا علیه السلام در پنج شنبه یا جمعه ۱۱ ذی القعده سال ۱۴۸ قمری در مدینه متولد شد و در روز آخر ماه صفر سال ۲۰۳ قمری سن ۵۵ سالگی به دست مأمون خلیفه عباسی مسموم و به شهادت رسید و در سناباد نوقان که امروزه یکی از محله های مشهد مقدس است به خاک سپرده شد.

احادیثی زیبا از امام رضا علیه السلام

۱- هر کس فقیر مسلمانی را ملاقات کند و بر خلاف سلامی که به ثروتمند میکند به او سلام نماید ، روز قیامت خدا را ملاقات میکند در حالی که بر او خشمگین است. 

۲- همانا کسی که در تلاش روزی برود تا خانواده اش را اداره کند، اجرش از مجاهد در راه خدا بیشتر است.

۳- از خیر و برکت دنیا غافل نباشید، و بدانید که آخرت از راه دنیا به دست می آید. 

شعر شهادت امام رضا علیه السلام

آسمان زیر پرت بود زمین افتادی

یک عبا روی سرت بود زمین افتادی

نه صدای تو به گوش کسی آن روز رسید

نه کسی دور و برت بود زمین افتادی

صورتت خاکی و دستار و عبایت خاکی

مادرت در نظرت بود زمین افتادی

زهر از جان تو آقا جگرت را می‌خواست

آتشی بر جگرت بود زمین افتادی

ناله می‌کرد جوادت به سرش می‌زد آه

اشک در چشم ترت بود زمین افتادی

مثل یک مار گزیده به خودت پیچیدی

خوب شد که پسرت بود زمین افتادی

ولی افسوس به میدان دل خون برد حسین

نیزه از پشت زدند و به زمین خورد حسین…

شهادت مظلومانه هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت آقا

علی بن موسی الرضا علیه السلام بر همه دوستداران آن حضرت تسلیت باد

نثار حضرت علی بن موسی الرضا(علیه السلام) پنج صلوات 

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

نقل شده از کانال تلگرامی کربلا به نشانی karballa_ir@

امام جواد(علیه السلام):

ضمِنْتُ لِمَنْ زَارَ قَبْرَ أَبِی الرِّضَا علیه‏السلام بِطُوسَ عَارِفاً بِحَقِّهِ الْجَنَّةَ عَلی اللَّهُ تَعَالِی

کسی که قبر پدرم رضا (علیه‏ السلام) را در طوس با شناخت حق او زیارت کند، من نزد خدای تعالی بهشت را برای او ضمانت می‏کنم.

 وسائل الشیعه ج 10 ص 437

یکی از معجزات امام رضا علیه السلام که اخیرا اتفاق افتاده است

یکی از معجزات امام رضا علیه السلام که اخیرا اتفاق افتاده است:

یک عروس و داماد تهرانی که تازه عروسی میکنند تصمیم میگیرند بنا به اصرار آقا داماد بیایند مشهد ولی عروس خانم با این شرط حاضر میشه بیاد  مشهد که فقط برن تفریح و دیدن طرقبه و شاندیز و اصلا داخل حرم نروند و زیارت نکنند.

درست چند روزی هم که مشهد بودند را با تفریح و بازار و خرید گذراندند تا اینکه روز آخر شد و چمدانهایشان را 
داخل ماشینشان گذاشتند و از هتل خارج شدند.
وقتی به میدان پانزده خرداد یا به قول مشهدی ها میدان ضد رسیدند آقا داماد وقتی گنبد و گلدسته آقا رو دید ماشین را نگه داشت و سلامی به آقا داد و مشغول دعا بود که عروس خانم هم دستشو از ماشین بیرون آورد به تمسخر گفت:
امام رضا بای بای،خیلی مشهد خوش گذشت؛بای بای

داماد ماشین را روشن کرد از مشهد خارج شدند،توی راه بودند که عروس خانم خوابش برد،تقریبا نزدیک ظهر بود و چند کیلومتری داشتند تا برسند به نیشابور که ناگهان عروس گریه کنان از خواب پرید و زار زار گریه میکرد،
از شوهرش پرسید که الان به کجا رسیدند؟
شوهرش هم جواب داد نزدیک نیشابور هستیم؛
عروس هم در حالی که گریه میکرد و رنگ پریده گفت برگردیم مشهد داماد هرچی اصرار کرد که چرا؟
ما صبح مشهد بودیم واسه چی برگردیم عزیزم؟ عروس گفت : فقط برگردیم مشهد

برگشتند به مشهد و وقتی رسیدند به نزدیک حرم؛عروس اصرار کرد که بروند حرم ؛داماد  با ادب هم اطاعت کرد ولی با اصرار فراوان دلیل گریه و اصرار برگشتن و حرم رفتن را از خانمش جویا شد که عروس خانم اینطور جواب داد :

وقتی در ماشین خواب بودم،خواب دیدم که داخل حرم ،امام رضا ایستاده و یکی از خادمها هم داره اسامی زایرین را برایشان میخوانند و امام رضا هم تایید میکند و برای زوارش مهر تایید میزنن تا اینکه امام رضا گفتند که پس چرا اسم این خانم (عروس)را نخواندی؟

خادم هم جواب داد که آقاجان ایشان این چند روزی که مشهد آمده بودند به زیارت شما نیامده و اعتنایی به حرم و زیارت شما نداشتند آقا...

امام رضا جواب داد که اسم ایشان را هم داخل لیست زایرین ما بنویسید؛
این خانم وقت رفتن و خروج از مشهد از 
من خداحافظی کردند و تشکر کردند پس ایشان هم زایر ما بودند.

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

امام جواد(علیه السلام):

ضمِنْتُ لِمَنْ زَارَ قَبْرَ أَبِی الرِّضَا علیه‏السلام بِطُوسَ عَارِفاً بِحَقِّهِ الْجَنَّةَ عَلی اللَّهُ تَعَالِی

کسی که قبر پدرم رضا (علیه‏ السلام) را در طوس با شناخت حق او زیارت کند، من نزد خدای تعالی بهشت را برای او ضمانت می‏کنم.

 وسائل الشیعه ج 10 ص 437

نقل شده از کانال تلگرامی ارتباط با خدا به نشانی ertebat0bakhoda@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

اَللهُمَّ بَارِک عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا بَارَکتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم درود فرستادی، راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.
خداوندا بر محمد و آل محمد برکت نازل فرما، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت نازل فرمودی، به راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.

علت‌ مقبول‌ نشدن‌ نماز ‌شراب خوار تا چهل‌ روز

  امام‌ رضا علیه‌ السلام
علت‌ مقبول‌ نشدن‌ نماز ‌شراب‌خوار تا چهل‌ روز

برای ‌ما روایت ‌شده‌‌ که نبی ‌اکرم ‌فرموده‌اند کسی که خمر بنوشد تا چهل روز نمازش مقبول نیست آیا روایت صحیح است؟

حضرت امام رضا علیه السلام فرمودند 
راویان این حدیث راست گفته اند و حدیث را صحیح نقل کرده اند 
عرض کردم چرا نمازش چهل روز مقبول نیست نه کمتر و نه بیشتر ؟

حضرت فرمود:
برای اینکه حق تعالی خلقت انسان را مقدر و معین فرموده با این بیان که خداوند آفرینش انسان را چهل روز به صورت نطفه قرار داده و پس از چهل روز به حالت علقه منتقل شده و در این حال نیز مانده سپس به حالت مضغه نقل داده و در این حالت نیز چهل روز مانده است و همچنین تا مرحله نهایی .

و چون انسان شراب می خورد بقایای آن شراب چهل روز در مثانه اش می ماند همان طوری که غذا و ماکولات و مشروبات دیگر نیز ذرات و بقایای آن ها تا چهل روز در مثانه می ماند(لاجرم تا وقتی که بقایای در مثانه او هست نماز نباید مقبول درگاه الهی واقع شود)

علل الشرایع۳۴۵/۲ح۱

جامع الاحادیث‌حدیث۴۱۲

نقل شده از کانال تلگرامی ارتباط با خدا به نشانی ertebat0bakhoda@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

گوشه‌ای از کرامات امام حسن مجتبی (علیه السلام) از منظر علمای اهل سنت

امام حسن (علیه السلام) در دوران حیات خود فضائلی را به یادگار گذاشتند که علاوه بر علمای شیعه، مورخین اهل سنت نیز به آن اقرار کرده‌اند.

حجت‌الاسلام و المسلمین محمدجواد مهریار کارشناس مذهبی در خصوص کرامات امام حسن مجتبی (علیه السلام) گفت: کریم آل الله امام حسن مجتبی (علیه السلام)، شخصیتی آسمانی بودند که زندگی سراسر نور و برکت ایشان، بهترین الگو برای مسلمانان است. علاوه بر علمای شیعه، علمای اهل سنت نیز در مورد سیره‌ اجتماعی و اخلاقی امام حسن (علیه السلام) تألیفاتی داشته‌اند. آنچه مشخص است ایشان در دوران حیات خود فضائلی را به یادگار گذاشتند که علاوه بر علمای شیعه، بزرگان از محدثین و مورخین اهل سنت نیز به آن اقرار کرده‌اند. هر چند دریای بیکران سجایای اخلاقی امام حسن قابل توصیف نیست، اما به چند شاخصه‌ مهم آن می توان اشاره کرد.

این کارشناس مذهبی در ادامه به بیان شاخصه‌هایی از کرامات امام حسن مجتبی (علیه السلام) پرداخت و گفت:  اول؛ بخشش تمامی اموال به فقرا. همواره انفاق در راه خدا و کمک به فقرا صفت نیکویی بوده که بجز افراد با تقوا و کریم، کسی توان انجام آن را ندارد. قرآن کریم در توضیح صفات انسان‌های باتقوا، انفاق در راه خدا را یکی از شاخصه‌های مهم آنان معرفی می‌کند و این ویژگی را، یک فضیلت بی نظیر می داند. قرآن در توضیح متقین می‌‎فرماید: «الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَیُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنْفِقُونَ؛ [بقره/۳] [متقین] آن کسانی هستند که به جهان غیب ایمان دارند و نماز به پا می‌دارند و از هر چه روزیشان کردیم به فقیران انفاق می کنند. ظهور این آیه‌ شریفه در سیره‌ اخلاقی امام مجتبی (علیه السلام) به وضوح نمایان است.

وی افزود: ذهبی، عالم مشهور اهل سنت در کتاب خود با اشاره به سخاوت امام مجتبی (علیه‌السلام) می‌نویسد امام حسن (علیه‌السلام) پانزده مرتبه پیاده به حج تشریف بردند و بزرگ‌زادگان نیز ایشان را همراهی کردند. امام (علیه السلام) دو مرتبه تمام اموال و دارایی‌شان را در راه خدا بین فقرا تقسیم کردند و سه مرتبه اموالشان را به دو نصف تقسیم کردند و نیمی از آن را به فقرا اهدا کردند و نیم دیگر را برای خود باقی گذاشتند.

حجت الاسلام مهریار در ادامه با بیان اینکه نمونه‌های فراوانی از سخاوت و بخشندگی امام مجتبی (علیه السلام) در کتب اهل سنت اشاره شده است، گفت: ابراهیم بن محمد بیهقی در کتاب خود به بخشش و کرم ویژه‌ امام حسن اشاره می‌کند و با ذکر واقعه‌ای می‌نویسد: از انس بن مالک روایت شده است که در میان اهل بیت، امام حسن (علیه السلام) شبیه‌ترین افراد به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودند و او بخشنده‌ترینِ مردم زمانه‌اش بود. انس ذکر می‌کند مردی پیش حضرت آمد و از ایشان درخواست کمک مالی کرد. امام به او فرمودند: برو و حاجت خود را در نامه‎‌ای مکتوب کن و برای ما ارسال کن تا حاجتت را برآورده سازیم. آن مرد رفت و در نامه‌ای حاجتش را برای حضرت ارسال کرد. حسن بن علی (علیهماالسلام) دو برابر آن‌چه را خواسته بود، به او اعطا کرد. افرادی که در کنار حضرت حضور داشتند، خدمت حضرت عرض کردند،‌ای پسر رسول خدا! این نامه برای این مرد چه نامه‌ پر برکتی بود. امام در جواب فرمودند: برکت آن مرد برای ما زیادتر بود، چرا که ما را اهل و لایق این کار خیر و با برکت دانست؛ مگر نمی‌دانی که بخشش واقعی آن است که بدون طلب و درخواست از تو باشد، اما آنچه را پس از درخواست سائل به او بدهی، در حقیقت آن پول و کمک را در برابر آبرویش پرداخته‌ای.

وی در ادامه به شاخصه‌ دوم از کرامات امام حسن (علیه السلام) که آزاد کردن بنده است اشاره کرد و گفت: آزاد کردن بندگان، سنت حسنه‌ای بوده که اهل بیت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مقید به انجام آن بودند. مورخین، شاهد کرامت‌ها و عنایات خاص حضرات اهل بیت (علیهماالسلام) نسبت به این امر مهم بوده‌اند. قرآن کریم در آیات متعدد، راه نجات از گردنه‌های سخت پیش‌روی هر انسان که با مرگ برایش پدیدار می‌شود را در آزاد کردن بندگان و غلامان و کنیزان معرفی می‌کند. خدای رحمان می‌فرماید: «وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْعَقَبَةُ فَکُّ رَقَبَةٍ؛ [بلد/۱۲ و ۱۳][ای پیامبر!]و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست! آزاد کردن برده و غلامان.» عقبه، گردنه‌های سخت دیار باقی است.

این کارشناس مذهبی افزود: به بهانه‌های مختلف امام حسن مجتبی (علیه السلام) با آزاد کردن بندگان و کنیزان، روح آزادگی را به جامعه‌ گرفتار در تجمل و تفاخر آن زمان یادآوری می‌کردند. ابن کثیر دمشقی مورخ شهیر اهل سنت در کتاب خود می‌نویسد: روزی امام حسن (علیه السلام) غلام سیاه چهره‌ای را دیدند که تکه نانی داشت و یک لقمه خودش می‌خورد و یک لقمه به سگی که در نزدیکش بود می‌داد. امام به او فرمودند: قصد تو از انجام این کارچیست؟ غلام در پاسخ امام حسن (علیه السلام) عرض کرد، من از این سگ حیا می‌کنم که خود از این نان بخورم و به او ندهم. امام مجتبی (علیه السلام) به او فرمودند: از جای خود تکان نخور تا من به نزد تو بازگردم. امام به جانب مولای آن بنده رفتند و غلام و آن باغی که در آن زندگی می‌کرد را از مولایش خریداری کردند. سپس غلام را آزاد کردند و باغ را نیز به او بخشیدند.

وی شاخصه‌ سوم از کرامات امام حسن (علیه السلام) را زهد آن امام نامید و گفت: قطعاً هر کسی در احتیاجات روزمره، خود را بر دیگران مقدم می‌دارد و ابتدا حوائج خود را برطرف می‌کند، اما آنچه که در شرح حال کریم آل الله (علیهماالسلام) بیان شده، مقدم کردن دیگران بر نفس مبارکش است که نشانه‌ زهد حضرت بوده است. قرآن کریم در توصیف ویژگی شاخص ابرار می‌فرماید: «وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا؛ [إنسان/۸] [ابرار کسانی هستند که]غذاى خود را [با توجه به نیاز به آن]از روى محبت خدا به فقیر و یتیم و اسیر انفاق مى‌کنند.

این کارشناس مذهبی در ادامه‌ بیان شاخصه‌ زهد امام حسن (علیه السلام) گفت: ابن‌عساکر، مورخ مشهور اهل سنت، در کتاب خود با ذکر فضائل امام حسن (علیه السلام) به زهد حضرت اشاره می‌کند و می‌نویسد: «مدرک بن زیاد روایت کرده و می‌گوید ما در باغ‌های ابن عباس بودیم که امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) و پسران عباس وارد شدند و مقداری در آن باغ‌ها گردش کردند، سپس در کنار یکی از جوی‌های آن نشستند آن‌گاه امام حسن (علیه‌السلام) فرمودند:‌ای مدرک! آیا غذا و خوراکی داری؟ خدمت امام (علیه السلام) عرض کردم، بله؛ و برای ایشان یک نان و کمی نمک و چند شاخه سبزی آوردم. حضرت مشغول خوردن شدند و فرمودند: چه غذای خوبی است. سپس غذای بهتری برای ایشان آوردند. امام (علیه السلام) به مدرک فرمودند: غلامان این باغ را جمع کن و غذا و خوراکی را نزد آنان بگذار. مدرک می‌گوید: آنان را جمع کردم و آنها از غذای لذیذ خوردند، ولی امام (علیه السلام) از آن غذا میل نکردند. از ایشان پرسیدم چرا شما از این غذا میل نمی‌کنید؟ حضرت فرمودند: من همان نان و نمک را بیشتر دوست دارم.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

اَللهُمَّ بَارِک عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا بَارَکتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم درود فرستادی، راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.
خداوندا بر محمد و آل محمد برکت نازل فرما، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت نازل فرمودی، به راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.

چرا حضرت‌ محمد (صلی الله علیه و آله) را آزار می‌دهیم؟!

چرا حضرت‌ محمد صلی الله علیه و آله را آزار می‌دهیم؟!

امام صادق (علیه السلام) در مجلسی فرمودند:

چه مى‌شود شما را که حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) را آزار مى‌دهید؟!

مردى گفت:
فدایت شوم! چگونه رسول‌ الله را آزار داده‌ایم؟

 امام صادق (علیه السلام) فرمودند: 

 مگر نمى‌دانید که اعمال شما بر آن حضرت عرضه مى‌شود؟ و وقتی معصیتى در آنها مشاهده فرماید آزرده مى‌‌گردد؟ پس رسول‌الله را آزار ندهید و با اعمال نیکوی خود، آن حضرت را شادمان سازید.

امالی شیخ مفید،مجلس۲۳، شماره ۲۹

نقل شده از کانال تلگرامی درمان با آیه های نورالـــــہـــــے به نشانی های shamimerezvan@

azkarerouzaneh@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

اَللهُمَّ بَارِک عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا بَارَکتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم درود فرستادی، راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.
خداوندا بر محمد و آل محمد برکت نازل فرما، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت نازل فرمودی، به راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.