علت‌ مقبول‌ نشدن‌ نماز ‌شراب خوار تا چهل‌ روز

  امام‌ رضا علیه‌ السلام
علت‌ مقبول‌ نشدن‌ نماز ‌شراب‌خوار تا چهل‌ روز

برای ‌ما روایت ‌شده‌‌ که نبی ‌اکرم ‌فرموده‌اند کسی که خمر بنوشد تا چهل روز نمازش مقبول نیست آیا روایت صحیح است؟

حضرت امام رضا علیه السلام فرمودند 
راویان این حدیث راست گفته اند و حدیث را صحیح نقل کرده اند 
عرض کردم چرا نمازش چهل روز مقبول نیست نه کمتر و نه بیشتر ؟

حضرت فرمود:
برای اینکه حق تعالی خلقت انسان را مقدر و معین فرموده با این بیان که خداوند آفرینش انسان را چهل روز به صورت نطفه قرار داده و پس از چهل روز به حالت علقه منتقل شده و در این حال نیز مانده سپس به حالت مضغه نقل داده و در این حالت نیز چهل روز مانده است و همچنین تا مرحله نهایی .

و چون انسان شراب می خورد بقایای آن شراب چهل روز در مثانه اش می ماند همان طوری که غذا و ماکولات و مشروبات دیگر نیز ذرات و بقایای آن ها تا چهل روز در مثانه می ماند(لاجرم تا وقتی که بقایای در مثانه او هست نماز نباید مقبول درگاه الهی واقع شود)

علل الشرایع۳۴۵/۲ح۱

جامع الاحادیث‌حدیث۴۱۲

نقل شده از کانال تلگرامی ارتباط با خدا به نشانی ertebat0bakhoda@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّـل فَـرَجَهُم

گوشه‌ای از کرامات امام حسن مجتبی (علیه السلام) از منظر علمای اهل سنت

امام حسن (علیه السلام) در دوران حیات خود فضائلی را به یادگار گذاشتند که علاوه بر علمای شیعه، مورخین اهل سنت نیز به آن اقرار کرده‌اند.

حجت‌الاسلام و المسلمین محمدجواد مهریار کارشناس مذهبی در خصوص کرامات امام حسن مجتبی (علیه السلام) گفت: کریم آل الله امام حسن مجتبی (علیه السلام)، شخصیتی آسمانی بودند که زندگی سراسر نور و برکت ایشان، بهترین الگو برای مسلمانان است. علاوه بر علمای شیعه، علمای اهل سنت نیز در مورد سیره‌ اجتماعی و اخلاقی امام حسن (علیه السلام) تألیفاتی داشته‌اند. آنچه مشخص است ایشان در دوران حیات خود فضائلی را به یادگار گذاشتند که علاوه بر علمای شیعه، بزرگان از محدثین و مورخین اهل سنت نیز به آن اقرار کرده‌اند. هر چند دریای بیکران سجایای اخلاقی امام حسن قابل توصیف نیست، اما به چند شاخصه‌ مهم آن می توان اشاره کرد.

این کارشناس مذهبی در ادامه به بیان شاخصه‌هایی از کرامات امام حسن مجتبی (علیه السلام) پرداخت و گفت:  اول؛ بخشش تمامی اموال به فقرا. همواره انفاق در راه خدا و کمک به فقرا صفت نیکویی بوده که بجز افراد با تقوا و کریم، کسی توان انجام آن را ندارد. قرآن کریم در توضیح صفات انسان‌های باتقوا، انفاق در راه خدا را یکی از شاخصه‌های مهم آنان معرفی می‌کند و این ویژگی را، یک فضیلت بی نظیر می داند. قرآن در توضیح متقین می‌‎فرماید: «الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَیُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنْفِقُونَ؛ [بقره/۳] [متقین] آن کسانی هستند که به جهان غیب ایمان دارند و نماز به پا می‌دارند و از هر چه روزیشان کردیم به فقیران انفاق می کنند. ظهور این آیه‌ شریفه در سیره‌ اخلاقی امام مجتبی (علیه السلام) به وضوح نمایان است.

وی افزود: ذهبی، عالم مشهور اهل سنت در کتاب خود با اشاره به سخاوت امام مجتبی (علیه‌السلام) می‌نویسد امام حسن (علیه‌السلام) پانزده مرتبه پیاده به حج تشریف بردند و بزرگ‌زادگان نیز ایشان را همراهی کردند. امام (علیه السلام) دو مرتبه تمام اموال و دارایی‌شان را در راه خدا بین فقرا تقسیم کردند و سه مرتبه اموالشان را به دو نصف تقسیم کردند و نیمی از آن را به فقرا اهدا کردند و نیم دیگر را برای خود باقی گذاشتند.

حجت الاسلام مهریار در ادامه با بیان اینکه نمونه‌های فراوانی از سخاوت و بخشندگی امام مجتبی (علیه السلام) در کتب اهل سنت اشاره شده است، گفت: ابراهیم بن محمد بیهقی در کتاب خود به بخشش و کرم ویژه‌ امام حسن اشاره می‌کند و با ذکر واقعه‌ای می‌نویسد: از انس بن مالک روایت شده است که در میان اهل بیت، امام حسن (علیه السلام) شبیه‌ترین افراد به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودند و او بخشنده‌ترینِ مردم زمانه‌اش بود. انس ذکر می‌کند مردی پیش حضرت آمد و از ایشان درخواست کمک مالی کرد. امام به او فرمودند: برو و حاجت خود را در نامه‎‌ای مکتوب کن و برای ما ارسال کن تا حاجتت را برآورده سازیم. آن مرد رفت و در نامه‌ای حاجتش را برای حضرت ارسال کرد. حسن بن علی (علیهماالسلام) دو برابر آن‌چه را خواسته بود، به او اعطا کرد. افرادی که در کنار حضرت حضور داشتند، خدمت حضرت عرض کردند،‌ای پسر رسول خدا! این نامه برای این مرد چه نامه‌ پر برکتی بود. امام در جواب فرمودند: برکت آن مرد برای ما زیادتر بود، چرا که ما را اهل و لایق این کار خیر و با برکت دانست؛ مگر نمی‌دانی که بخشش واقعی آن است که بدون طلب و درخواست از تو باشد، اما آنچه را پس از درخواست سائل به او بدهی، در حقیقت آن پول و کمک را در برابر آبرویش پرداخته‌ای.

وی در ادامه به شاخصه‌ دوم از کرامات امام حسن (علیه السلام) که آزاد کردن بنده است اشاره کرد و گفت: آزاد کردن بندگان، سنت حسنه‌ای بوده که اهل بیت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مقید به انجام آن بودند. مورخین، شاهد کرامت‌ها و عنایات خاص حضرات اهل بیت (علیهماالسلام) نسبت به این امر مهم بوده‌اند. قرآن کریم در آیات متعدد، راه نجات از گردنه‌های سخت پیش‌روی هر انسان که با مرگ برایش پدیدار می‌شود را در آزاد کردن بندگان و غلامان و کنیزان معرفی می‌کند. خدای رحمان می‌فرماید: «وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْعَقَبَةُ فَکُّ رَقَبَةٍ؛ [بلد/۱۲ و ۱۳][ای پیامبر!]و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست! آزاد کردن برده و غلامان.» عقبه، گردنه‌های سخت دیار باقی است.

این کارشناس مذهبی افزود: به بهانه‌های مختلف امام حسن مجتبی (علیه السلام) با آزاد کردن بندگان و کنیزان، روح آزادگی را به جامعه‌ گرفتار در تجمل و تفاخر آن زمان یادآوری می‌کردند. ابن کثیر دمشقی مورخ شهیر اهل سنت در کتاب خود می‌نویسد: روزی امام حسن (علیه السلام) غلام سیاه چهره‌ای را دیدند که تکه نانی داشت و یک لقمه خودش می‌خورد و یک لقمه به سگی که در نزدیکش بود می‌داد. امام به او فرمودند: قصد تو از انجام این کارچیست؟ غلام در پاسخ امام حسن (علیه السلام) عرض کرد، من از این سگ حیا می‌کنم که خود از این نان بخورم و به او ندهم. امام مجتبی (علیه السلام) به او فرمودند: از جای خود تکان نخور تا من به نزد تو بازگردم. امام به جانب مولای آن بنده رفتند و غلام و آن باغی که در آن زندگی می‌کرد را از مولایش خریداری کردند. سپس غلام را آزاد کردند و باغ را نیز به او بخشیدند.

وی شاخصه‌ سوم از کرامات امام حسن (علیه السلام) را زهد آن امام نامید و گفت: قطعاً هر کسی در احتیاجات روزمره، خود را بر دیگران مقدم می‌دارد و ابتدا حوائج خود را برطرف می‌کند، اما آنچه که در شرح حال کریم آل الله (علیهماالسلام) بیان شده، مقدم کردن دیگران بر نفس مبارکش است که نشانه‌ زهد حضرت بوده است. قرآن کریم در توصیف ویژگی شاخص ابرار می‌فرماید: «وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا؛ [إنسان/۸] [ابرار کسانی هستند که]غذاى خود را [با توجه به نیاز به آن]از روى محبت خدا به فقیر و یتیم و اسیر انفاق مى‌کنند.

این کارشناس مذهبی در ادامه‌ بیان شاخصه‌ زهد امام حسن (علیه السلام) گفت: ابن‌عساکر، مورخ مشهور اهل سنت، در کتاب خود با ذکر فضائل امام حسن (علیه السلام) به زهد حضرت اشاره می‌کند و می‌نویسد: «مدرک بن زیاد روایت کرده و می‌گوید ما در باغ‌های ابن عباس بودیم که امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) و پسران عباس وارد شدند و مقداری در آن باغ‌ها گردش کردند، سپس در کنار یکی از جوی‌های آن نشستند آن‌گاه امام حسن (علیه‌السلام) فرمودند:‌ای مدرک! آیا غذا و خوراکی داری؟ خدمت امام (علیه السلام) عرض کردم، بله؛ و برای ایشان یک نان و کمی نمک و چند شاخه سبزی آوردم. حضرت مشغول خوردن شدند و فرمودند: چه غذای خوبی است. سپس غذای بهتری برای ایشان آوردند. امام (علیه السلام) به مدرک فرمودند: غلامان این باغ را جمع کن و غذا و خوراکی را نزد آنان بگذار. مدرک می‌گوید: آنان را جمع کردم و آنها از غذای لذیذ خوردند، ولی امام (علیه السلام) از آن غذا میل نکردند. از ایشان پرسیدم چرا شما از این غذا میل نمی‌کنید؟ حضرت فرمودند: من همان نان و نمک را بیشتر دوست دارم.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

اَللهُمَّ بَارِک عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا بَارَکتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم درود فرستادی، راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.
خداوندا بر محمد و آل محمد برکت نازل فرما، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت نازل فرمودی، به راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.

چرا حضرت‌ محمد (صلی الله علیه و آله) را آزار می‌دهیم؟!

چرا حضرت‌ محمد صلی الله علیه و آله را آزار می‌دهیم؟!

امام صادق (علیه السلام) در مجلسی فرمودند:

چه مى‌شود شما را که حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) را آزار مى‌دهید؟!

مردى گفت:
فدایت شوم! چگونه رسول‌ الله را آزار داده‌ایم؟

 امام صادق (علیه السلام) فرمودند: 

 مگر نمى‌دانید که اعمال شما بر آن حضرت عرضه مى‌شود؟ و وقتی معصیتى در آنها مشاهده فرماید آزرده مى‌‌گردد؟ پس رسول‌الله را آزار ندهید و با اعمال نیکوی خود، آن حضرت را شادمان سازید.

امالی شیخ مفید،مجلس۲۳، شماره ۲۹

نقل شده از کانال تلگرامی درمان با آیه های نورالـــــہـــــے به نشانی های shamimerezvan@

azkarerouzaneh@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

اَللهُمَّ بَارِک عَلی مُحَمَّدٍ وَّ عَلی آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا بَارَکتَ عَلی اِبراهیمَ وَ عَلی آلِ اِبراهیمَ اِنَّکَ حَمیدٌ مَّجِیدٌ.

خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم درود فرستادی، راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.
خداوندا بر محمد و آل محمد برکت نازل فرما، همان گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت نازل فرمودی، به راستی که تو ستوده شده و بزرگواری.

ماجرای « ضامن آهو » بودن امام رضا علیه‌السلام چیست؟

ماجرای « ضامن آهو » بودن
امام رضا علیه‌السلام چیست؟

آنچه در ذیل می‌آید حکایتی کهن است که عالم ممتاز، شیخ صَدوق (۳۱۱ه.ق-۳۸۱ه.ق) آن را نقل کرده، که به احتمال بسیار ضامن آهو بودن امام رضا علیه‌السلام آنجا نشأت گرفته است.

ابومنصور محمد بن عبدالرزاق طوسی می‌گوید:
روزی برای شکار به بیرون رفتم و یوزی را به دنبال آهویی روانه کردم،
یوز همچنان دنبال آهو می‌دوید تا به ناچار آهو را به پای دیواری کشانید، و آهو آنجا ایستاد.
یوز هم روبرویش ایستاد ولی به او نزدیک نمی‌شد،
هر چه کوشش کردیم که یوز به آهو نزدیک شود یوز از جایش نمی‌جَست و از خود تکان نمی‌خورد،
ولی هرگاه که آهو از جای خود، همان کنار دیوار دور می‌شد یوز هم او را دنبال می‌کرد اما همین که به دیوار پناه می‌برد یوز باز می‌گشت
تا آنکه آهو به سوراخ مانندی در دیوار آن مزار داخل شد،

من وارد مزار حضرت رضا علیه‌السلام شدم و از ابونصرمُقری که ظاهراً قاری قبر مطهر امام رضا علیه‌السلام بوده است،
پرسیدم آهویی که همین حالا وارد مزار شد کو؟ گفت ندیدمش، همان لحظه به جایی که آهو داخلش شده بود وارد شدم و پشگل‌های آهو و رد پیشابش را دیدم ولی خود آهو را نه!

پس از آن پس با خودم عهد کردم که زائران حضرتش را نیازارم و با خوشی با آنها رفتار کنم.

از آن پس هرگاه مشکلی برایم پیش می‌آمد به این«مشهد» روی می‌آوردم و حاجت خویش را می‌خواستم خداوند حاجت مرا برآورده می‌فرمود...
و هیچگاه از خداوند تعالی در آنجا حاجتی نخواستم مگر آنکه آن را مستجاب می‌کرد و این چیزی است که از برکات این مشهد که سلام خدا بر ساکنش باد بر من آشکار شد.

عیون اخبارالرضا، شیخ صَدوق

به نقل از مقاله استاد دکتر احمد مهدوی دامغانی در کتاب حاصل اوقات، صفحه ۴۵۸-۴۵۷

نقل شده از کانال تلگرامی ارتباط با خدا به نشانی ertebat0bakhoda@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم وَالعَن اَعدَائَهُم اَجمَعین

امام حسن مجتبی علیه السلام

امام حسن (علیه السلام) نخستین فرزند امام علی (علیه السلام) و حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) است که در نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجرى قمرى در مدینه منوره دیده به جهان گشود و با تولد خویش، در جدش پیامبر (صلی الله علیه و آله) و سایر اهل بیت (علیهم السلام) شادى و نشاط ویژه اى پدید آورد

امام حسن (علیه السلام) بنا به روایت شیعه و اهل سنت، شبیه ترین انسان ها به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بود و در این باره گفته شده است:

《حسن از جهت سیما، روش و رهبرى از همه بیشتر به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شباهت داشت.》[۱]

امام حسن (علیه السلام) پس از شهادت پدرش امیرمؤمنان على بن ابى طالب (علیه السلام) در کوفه، با درخواست و بیعت یاران آن حضرت و اهالى کوفه، خلافت را پذیرفت و راه و روش عدالت پرور پدرش را تداوم بخشید.[۲]

امام حسن علیه السلام به خاطر نوشیدن زهر، مسموم شد و به مدت چهل روز در بسترى بیمارى افتاد و روز به روز، حالش وخیمتر گردید، تا این که در ۲۸ صفر سال پنجاه هجرى قمرى، مصادف با سى و دومین سال رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله در مدینه به شهادت رسید و محبان اهل بیت علیهم السلام را در سوگ بزرگى فرو برد. 

امام حسین (علیه السلام) به تجهیز بدن مطهر برادرش پرداخت و سپس جهت تدفین آن در کنار مرقد پیامبر (صلی الله علیه و آله)، اقدام به تشییع جنازه نمود.

امام حسین (علیه السلام) و سایر بنى هاشم که به خاطر سفارش امام حسن (علیه السلام)، کظم غیظ کرده و بردبارى و جوانمردى را پیشه خود داشتند، و بدن امام حسن علیه السلام را به سوى قبرستان بقیع حمل نموده و در جوار جده اش فاطمه بنت اسد تدفین نمودند.[۳]

هم اکنون مزار امام حسن مجتبى علیه السلام به همراه سه تن از امامان معصوم (یعنى امام زین العابدین، امام باقر و امام صادق علیهم السلام) بدون هیچ گونه گنبد و بارگاهى در این قبرستان قرار دارد و محل زیارت بسیارى از شیعیان و دوستداران اهل بیت علیهم السلام مى باشد.

در تاریخ شهادت امام حسن مجتبى (علیه السلام)، علما و مورخان شیعه غالبا گفته اند که آن حضرت در ۲۸ صفر سال ۵۰ قمرى در سن ۴۷ سالگى به علت مسمومیت از سوى همسرش جعده بنت اشعث به لقاء اللّه پیوست.[۴]

اما در نقل دیگری نیز آمده است که آن حضرت در هفتم ماه صفر سال ۴۹ یا سال ۵۰ به شهادت رسید. [۵]

در برخی منابع اهل سنت، ربیع الاول سال ۴۹ قمرى،[۶] یا سال ۵۰ قمرى[۷] به عنوان تاریخ شهادت آن حضرت ذکر شده است.

منابع:

۱-الإرشاد (شیخ مفید)، ص ۳۴۷

۲- همان.

۳- نک: کشف الغمه (علی بن عیسی اربلی)، ج ۲، ص ۸۰ و الارشاد، ص ۹

۴- نک: الکافى (کلینی)، ج ۱، ص ۴۶۱ بحارالانوار (علامه مجلسی)، ج ۴۴، ص۱۴۹ و الارشاد، ص ۳۴۶.

۵- علامه مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۳۴.؛ شهید اول، محمد بن مکی‌ عاملی، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۷.

۶- انساب الأشراف (بلاذری)، ج۳، ص۷۵

۷- حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۸۹.

نقل شده از کانال تلگرامی ارتباط با خُدا و درمان به نشانی ertebat0bakhoda@

اَللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم وَالعَن اَعدَائَهُم اَجمَعین